1500 kilometer op FiveFingers door de Bergen

Kan je dáárop lopen?!” Hoewel het me zelf inmiddels niet meer opvalt dat ik ongebruikelijk schoeisel draag, word ik er keer op keer, door wie dan ook, waar ik ook kom, op gewezen dat het ˝niet echt normaal is.˝ FiveFingers trekken de aandacht, roepen verbazing op en uiteindelijk,  wanneer alle grappen en flauwe opmerkingen zijn gemaakt, zetten ze aan tot een nieuwsgierig gesprekje.

Five FingersMijn FiveFingers, teenschoenen die het natuurlijk lopen stimuleren. Voor mij is het geen stunt of aandachttrekkerij, in tegendeel, ik heb me lang genoeg rot geschaamd als ik die dingen aan had. Totdat ik besefte dat FiveFingers voor mij de enige schoenen zijn waar ik op wíl lopen. En dat de reden om het niet te doen, vooral zat in het feit dat ik me druk maakte wat anderen ervan dachten…

Dus mijn antwoord is voluit “Ja, daar kan ik zéker op lopen!

Inmiddels voel ik me zelfs een beetje trots. Het heeft lang geduurd voordat ik mijn voeten aan zo’n grote belasting bloot durfde te stellen. Zeker twee jaar liep en rende ik zoveel mogelijk blootsvoets. Ik merkte dat ze sterker werden, zowel de spieren in mijn voeten als de huid eronder. Let wel, met een sterke huid bedoel ik geen eelt. Het is juist een heel erg flexibele, veerkrachtige huid. Of voetzool eigenlijk. Er zijn zelfs vetkussentjes (zoals je ook bij dieren ziet) op de nodige plekken ontstaan. Ik snap dat dit niet heel charmant klinkt, maar echt, voor mij is er inmiddels niets charmanter dan iemand die op blote voeten kan en durft te lopen. Of op FiveFingers, dat is ook goed.

ALB_Tethi_NP_PauzaDe voettocht. De Via Dinarica White Trail, een lange afstandsroute van bijna 1300 kilometer door de Dinarische Alpen. Met hier en daar een beetje om en fout lopen, heb ik uiteindelijk de 1500 kilometer aangetikt. 1500 Kilometer op FiveFingers mét volle bepakking door de bergen op de Balkan. Sinds ik klaar ben met lopen, heb ik helemaal niets meer over mijn voeten of schoenen geschreven. Bij deze dan. In eerste instantie wilde ik een verhaal schrijven waarin ik antwoord geef op alle vragen die ik kreeg en krijg. Maar toen ik mijn vorige blogs over het lopen op FiveFingers terug las, zag ik dat ik dat daar eigenlijk al doe. Vervolgens leek het me logisch om er soort review van te maken, maar ook daarmee dreigde ik slechts in herhaling te vallen…

Maar met al die stenen…” geen probleem, het is de bedoeling dat ik alles voel, dat is belangrijke informatie. En een gratis massage. “Ja, maar je enkels, je hebt helemaal geen bescherming.” Die heb ik niet nodig, de spieren en pezen in mijn voeten, enkels en onderbenen worden steeds sterker, juist omdat ze de hele dag moeten werken. Ze beschermen me tegen het verstuiken. Ik heb het wel rustig op moeten bouwen, in het begin was mijn onderstel veel sneller moe dan nu.

Als ik weer eens een van mijn tenen stoot, is dit een signaal voor me. Meestal ben ik dan moe of te gehaast. Pas op de plaats (lees, de pijn weg stampen) en aandacht voor mijn voetplaatsing is de enige oplossing. – Blog “Waar zijn je schoenen?”
Om heel eerlijk te zijn was ik aanvankelijk een beetje bang dat ik ergens uit zou glijden en dat iedereen “told you so” zou zeggen. Of dat ik in de eerste meters onhandig mijn voet zou stoten en een teen zou breken of dat ik enorme blaren zou krijgen op onafplakbare plekken… Maar niets van dit alles bleek het geval. Ik bleef verbazingwekkend goed staan, zelfs op de meest glibberige stenen en hobbelige, steile grashellingen. Na meer dan twintig kilometer was het heerlijk om mijn schoenen uit te trekken, maar geen spoor van een blaar of verwonding. – Blog “FiveFingers op de Trail!”
Ik heb twee paar Vibram FiveFingers, roze-grijze Komodo Sports en paarse Spyridons. De zool van beide modellen biedt voldoende bescherming, zelfs in het meest ruige terrein. Het voornaamste ongemak is dat er steentjes en bloemen tussen mijn tenen blijven zitten. Als ik ze niet weg haal gaat het door de stof heen irriteren. – Blog “Voetenjournaal“
2016-10-09 10.46.49Het is moeilijk voor te stellen dat er weinig aan mijn mening of ervaring is veranderd. Dat 300, 700 of 1500 kilometer uiteindelijk geen verschil maakt. Dat ik niets nieuws te melden heb… Maar in feite is dat goed nieuws. Het betekent dat mijn lichaam zich onderweg aanpaste in plaats van overbelast raakte. En dat ik mijn lichaam voldoende ruimte gaf of zich aan te passen.
Het lopen werd eigenlijk steeds makkelijker en ik kon duidelijker steeds meer aan.

Als ik zo terug kijk, realiseer ik me dat ik de eerste dagen slechts 10 kilometer liep. Ik herinner me een moment in Montenegro dat ik voor het eerst bijna 25 kilometer op één dag had afgelegd. Euforisch was ik! Later in Kroatië, draaide ik m’n hand niet om voor een etappe van 30 of zelfs 40 kilometer.

Ja, ik was moe en ik voelde me m’n voeten aan het einde van de dag, maar wie niet? Belangrijk voor mij was dat ik merkte dat mijn voeten fitter werden, ze hadden minder rust nodig en konden op een gegeven moment dag in dag uit 25 kilometer of meer aan. In het begin kampte ik hier en daar met wat kleine ongemakken, maar die verdwenen met de tijd. Het is behalve training, zeker ook een kwestie van wennen en je lichaam leren kennen.

Tot slot, wat ik de volgende keer anders zou doen. Lastig. Met het principe van zo licht mogelijk trekken, zou ik zeggen één paar is voldoende. Het afwisselen was fijn, omdat het terrein nogal varieerde, maar in feite had ik het met alleen de Spyridons prima afgekund. Ja, de Spyridons. Die hadden een stevigere zool met een grover profiel waardoor ik meer grip had. Anderzijds heb ik ook flink wat kilometers over asfalt gelopen, daarvoor waren te Komodo’s absoluut aangenamer. Maar als ik een advies zou geven dat puur gericht is op bergachtig terrein, zeg ik de Spyridons.

Het risico dat de schoen onderweg ernstig beschadigd, blijft. Maar ik geloof dat er dan wel weer een mouw aan te passen valt. Je kan niet altijd een back-up voor een back-up mee zeulen. Want ja, in feite waren de FiveFingers een back-up voor mijn voeten.

Over de schrijfster

Eva SmeeleEva Smeele (32) komt uit Amsterdam en houdt van bergen, blote voeten en de Balkan. Het liefst is ze buiten, of liever: in de bergen waar ze als het even kan een lange trektocht maakt. In de zomer van 2016 heeft ze de Via Dinarica van Albanië naar Slovenië op FiveFingers gelopen. Dit jaar loopt ze vanuit Amsterdam terug naar de Balkan. Daarnaast schrijft Eva verhalen over haar belevenissen, haar passies en wat ze denkt en voelt. Met haar blog wil ze een kijkje achter de schermen van het grote avontuur geven. Hier vind je meer over haar nieuwe project:

http://www.evadinaricaproject.com/nl/
https://www.facebook.com/evadinaricaproject/   @evadinaricaproject
https://twitter.com/EVAdinarica/  @EVAdinarica
https://www.instagram.com/evadinaricaproject/  @evadinaricaproject

Tijdschrift voor wandelaars

wandelmagazine-abbo-afbeelding-nieuw

Wandelmagazine is hét wandeltijdschrift van Nederland voor nieuwsgierige wandelaars.Vier keer per jaar kunt u dit mooie magazine ontvangen al voor € 21,50 (i.p.v. €28,50) en u krijgt vier cadeaus!

Ja, ik wil graag 4x per jaar wandelinspiratie

Nieuwsbrief


Meld je aan voor de nieuwsbrief





Facebook

Twitter